Sifiliz (frengi) nedir?

Sifiliz, deri ve mukozalarda başlayabilen ancak zaman içinde farklı organ sistemlerini etkileyebilen bakteriyel bir enfeksiyondur.

Kadınlarda ve erkeklerde görülebilir. Bulaşma riski kişinin cinsiyetinden çok, enfekte biriyle gerçekleşen temasın özelliklerine ve korunma durumuna bağlıdır.

Hastalık çoğunlukla dört klinik dönem üzerinden değerlendirilir:

Primer sifiliz: İlk yaranın ortaya çıktığı dönem.

Sekonder sifiliz: Döküntü ve diğer sistemik belirtilerin görülebildiği dönem.

Latent sifiliz: Belirti olmadan enfeksiyonun devam ettiği dönem.

Tersiyer sifiliz: Tedavi edilmeyen bazı hastalarda yıllar sonra gelişebilen geç komplikasyonlar.

Her hasta mutlaka bütün evrelerden geçmez. Ayrıca sinir sistemi, göz veya kulak tutulumu yalnızca son evrede değil, hastalığın herhangi bir döneminde gelişebilir.

Sifiliz en sık vajinal, anal veya oral cinsel temas sırasında enfekte kişinin sifiliz yarasıyla doğrudan temas edilmesi sonucu bulaşır.

Bu yaralar penis, vulva, vajina, rahim ağzı, anüs, rektum, dudak veya ağız içinde bulunabilir. Bazı yaralar ağrısız ve görünmeyen bölgelerde olduğu için kişi enfeksiyon taşıdığını fark etmeyebilir.

Sifiliz gebelik sırasında plasenta yoluyla anneden bebeğe de geçebilir. Bu durum doğumsal sifiliz olarak adlandırılır.

Kan yoluyla bulaşma biyolojik olarak mümkündür; ancak günümüzde donör kanlarının taranması nedeniyle uygun şekilde yürütülen kan nakillerinde bu yol oldukça nadirdir.

Sifiliz; tokalaşma, sarılma, aynı tuvaleti veya yüzme havuzunu kullanma, kapı koluna dokunma ya da yemek takımı paylaşma yoluyla bulaşmaz.

Bakteriyle temastan sonra ilk yara genellikle yaklaşık üç hafta içinde ortaya çıkar. Bununla birlikte kuluçka süresi yaklaşık 10–90 gün arasında değişebilir.

Bu nedenle şüpheli bir temastan sonraki ilk günlerde belirti olmaması, enfeksiyon bulunmadığını göstermez.

Aynı şekilde çok erken yapılan kan testleri de henüz pozitifleşmemiş olabilir. Şüpheli temas veya sifilizi düşündüren bir yara varsa testlerin uygun zamanda tekrarlanması gerekebilir.

Primer sifilizin tipik bulgusu, bakterinin vücuda girdiği yerde oluşan ve şankr adı verilen yaradır.

Bu yara genellikle yuvarlak, sert tabanlı ve ağrısızdır. Tek bir yara bulunabileceği gibi birden fazla yara da gelişebilir. Bazı hastalarda yaralar ağrılı veya alışılmış görünümden farklı olabilir.

Şankr en sık genital bölgede görülmekle birlikte ağız, dudak, anüs ve rektum çevresinde de oluşabilir.

Yaraya yakın lenf bezlerinde büyüme görülebilir.

Şankr çoğunlukla 3–6 hafta içerisinde kendiliğinden iyileşir. Ancak antibiyotik tedavisi uygulanmadığında bakteri vücutta kalmaya devam eder.

Özellikle ağrısız genital yaraların önemsenmemesi, hastalığın tanısında gecikmeye neden olabilir.

Sekonder sifiliz, ilk yaranın iyileşmeye başladığı dönemde veya bundan birkaç hafta sonra ortaya çıkabilir.

Bu dönemde bakteri vücuda yayıldığı için farklı bölgelerde belirtiler gelişebilir. Sifiliz çok sayıda deri hastalığını taklit edebildiğinden dermatolojik muayene önemlidir.

Başlıca bulgular şunlardır:

Gövde, kol ve bacaklarda genellikle kaşıntısız döküntü.

El ayalarında ve ayak tabanlarında kırmızımsı veya kahverengimsi lekeler.

Ağız içinde ve diğer mukozalarda beyazımsı ya da yüzeyel yara görünümünde lezyonlar.

Genital bölge ve anüs çevresinde geniş, nemli ve kabarık plaklar.

Lenf bezlerinde büyüme.

Ateş, halsizlik, boğaz ağrısı, baş ağrısı veya kas ağrısı.

Saçlarda bölgesel ya da yaygın dökülme.

Genital ve anal bölgedeki nemli, geniş plaklar kondiloma lata olarak adlandırılır. Bunlar HPV enfeksiyonuna bağlı genital siğillerle aynı hastalık değildir.

Sekonder sifiliz belirtileri de tedavi edilmeden kaybolabilir. Ancak bu durum enfeksiyonun iyileştiğini göstermez.

Evet. El ayası ve ayak tabanını etkileyen döküntüler, sekonder sifilizin dikkat çekici bulguları arasındadır.

Döküntü kırmızı, bakır renginde veya kahverengimsi görünebilir. Çoğunlukla kaşıntısızdır ancak her hastada aynı görünüm oluşmaz.

Özellikle genital yara öyküsü bulunan veya cinsel yolla bulaşan enfeksiyon açısından riskli teması olan kişilerde, el ayası ve ayak tabanındaki açıklanamayan döküntüler sifiliz açısından değerlendirilmelidir.

Bununla birlikte bu bölgelerde görülen her döküntü sifiliz değildir. Egzama, sedef hastalığı ve farklı enfeksiyonlar da benzer belirtiler oluşturabilir.

Evet. Sekonder sifiliz sırasında saçlı deride dökülme gelişebilir.

En karakteristik görünüm, saçlı deride düzensiz dağılımlı küçük açıklıklar oluşturan güve yeniği tarzında saç dökülmesidir.

Bazı hastalarda ise belirgin bölgesel açıklıklar yerine yaygın saç seyrelmesi görülebilir.

Sifilize bağlı saç dökülmesi, saçkıran ve diğer saç dökülmesi hastalıklarıyla karışabilir. Bu nedenle saç dökülmesine döküntü, lenf bezi büyümesi veya şüpheli cinsel temas öyküsü eşlik ediyorsa uygun kan testleri değerlendirilmelidir.

Altta yatan enfeksiyon tedavi edildiğinde saçlar çoğu hastada yeniden uzayabilir. Ancak iyileşme süresi kişiden kişiye değişir.

Latent sifiliz, enfeksiyonun devam ettiği ancak hastada görünür belirti bulunmadığı dönemdir.

Bu dönemde kişi kendisini tamamen sağlıklı hissedebilir. Hastalık çoğu zaman tarama amacıyla veya başka bir nedenle yapılan kan testlerinde saptanır.

Latent sifiliz, enfeksiyonun edinilme zamanına göre erken latent, geç latent veya süresi bilinmeyen latent sifiliz olarak sınıflandırılır.

Belirti olmaması, tedavinin gereksiz olduğu anlamına gelmez.

Latent sifilizde cinsel bulaşma riski, lezyonların bulunduğu erken dönemlere göre daha düşüktür. Ancak gebelik sırasında enfeksiyon bebeğe geçebilir. Bu nedenle hastalığın evresine uygun tedavi önemlidir.

Tersiyer sifiliz, tedavi edilmeyen bazı hastalarda yıllar veya on yıllar sonra gelişebilen geç dönem komplikasyonları ifade eder.

Bu dönemde kalp ve büyük damarlar, deri, kemikler ve farklı organlar etkilenebilir.

Bazı hastalarda gom adı verilen, deri ve diğer dokularda hasar oluşturabilen inflamatuvar lezyonlar gelişebilir.

Tedavi edilmeyen sifilizli kişilerin tamamında tersiyer sifiliz ortaya çıkmaz. Ancak hangi hastada ilerleyici komplikasyon gelişeceği önceden güvenilir biçimde belirlenemediğinden enfeksiyon tanı konulduğunda tedavi edilmelidir.

Nörosifiliz, sifiliz bakterisinin merkezi sinir sistemini etkilemesidir.

Eski yaklaşımlarda sinir sistemi tutulumu yalnızca hastalığın geç dönemleriyle ilişkilendirilse de günümüzde nörosifilizin herhangi bir evrede gelişebileceği bilinmektedir.

Şiddetli baş ağrısı, bilinç veya davranış değişiklikleri, kas güçsüzlüğü, duyu kaybı ve bazı nörolojik bulgular görülebilir.

Sifiliz gözleri veya iç kulağı da etkileyebilir.

Görme bulanıklığı, göz ağrısı, ani işitme kaybı, kulak çınlaması veya baş dönmesi gelişmesi durumunda hızlı değerlendirme gerekir. Göz ve kulak tutulumu kalıcı görme ya da işitme kaybına yol açabilir.

Sifiliz şüphesi bulunan bir kişide yeni gelişen görme kaybı, ani işitme kaybı veya ciddi nörolojik belirtiler acil değerlendirme gerektirir.

Gebelikte sifiliz, anne için olduğu kadar bebek için de ciddi riskler oluşturur.

Enfeksiyon plasenta yoluyla bebeğe geçebilir. Tedavi edilmediğinde düşük, ölü doğum, erken doğum, düşük doğum ağırlığı veya doğumsal sifiliz gelişebilir.

Doğumsal sifilizli bebeklerde doğum sırasında hiçbir belirti bulunmayabilir. Ancak sonradan deri döküntüleri, kemik sorunları, kansızlık, karaciğer ve dalak büyümesi, sinir sistemi tutulumu ve başka ciddi sorunlar ortaya çıkabilir.

Gebelikte sifiliz taraması bu nedenle önemlidir. Gebeliğin ilk takibinde test yapılması, risk durumuna ve izlenen sağlık sistemi protokolüne göre gebeliğin ilerleyen dönemlerinde testin tekrarlanması gerekebilir.

Gebelikte sifiliz tedavisinde penisilin temel tedavidir. Penisilin alerjisi bulunan gebelerde uygun uzman değerlendirmesiyle alerjiye duyarsızlaştırma uygulanarak penisilin tedavisi yapılması gerekebilir.

Gebelikte sifiliz saptanırsa tedavi geciktirilmemelidir.

Sifiliz tanısında hastanın öyküsü, deri ve mukoza muayenesi ile laboratuvar testleri birlikte değerlendirilir.

Hastalığın deri bulguları tanı açısından güçlü ipuçları sağlayabilir. Ancak sifiliz tanısı yalnızca yaranın veya döküntünün görünümüne dayanarak kesinleştirilmemelidir.

Tanıda çoğunlukla iki farklı kan testi grubu kullanılır:

Treponemal testler: Treponema pallidum bakterisine karşı oluşan antikorları araştırır. TP-PA ve çeşitli otomatik antikor testleri bu gruptadır.

Nontreponemal testler: RPR ve VDRL gibi testlerdir. Tanıyı desteklemek ve tedavi yanıtını izlemek için kullanılır.

Bu iki test grubunun birlikte değerlendirilmesi önemlidir. Yalnızca tek bir pozitif test sonucuyla enfeksiyonun yeni başladığına, geçmişte geçirildiğine veya aktif olduğuna her zaman karar verilemez.

Uygun koşullarda yaradan alınan örneklerde bakterinin doğrudan gösterilmesi veya moleküler yöntemlerle araştırılması da mümkün olabilir.

RPR ve VDRL, sifiliz tanısında ve tedavi takibinde kullanılan nontreponemal kan testleridir.

Sonuçlar yalnızca pozitif veya negatif olarak değil, titre adı verilen sayısal değerlerle de raporlanabilir.

Örneğin tedavi öncesinde 1:32 olan bir RPR titresinin takipte 1:8'e düşmesi, dört katlık azalmayı gösterir. Bu değişim tedavi yanıtının değerlendirilmesinde önemlidir.

Ancak test sonucunun yorumlanması hastalığın evresine, önceki tedavilere ve takip süresine bağlıdır.

RPR ve VDRL titreleri birbirleriyle doğrudan karşılaştırılmamalıdır. Takipte mümkün olduğunca aynı test yönteminin ve aynı laboratuvarın kullanılması tercih edilir.

Evet. Özellikle treponemal testler, başarılı tedaviden sonra yıllarca, hatta yaşam boyu pozitif kalabilir.

Bu nedenle treponemal testin pozitif kalması tek başına tedavinin başarısız olduğunu göstermez.

Tedavi yanıtı genellikle klinik bulgularla birlikte RPR veya VDRL gibi testlerin kantitatif sonuçları üzerinden değerlendirilir.

Bazı kişilerde bu testler de düşük titrelerde uzun süre pozitif kalabilir. Böyle bir sonucun yeniden enfeksiyon mu, yetersiz tedavi yanıtı mı yoksa kalıcı düşük düzeyli antikor yanıtı mı olduğu kişisel öyküyle birlikte değerlendirilmelidir.

Çok erken dönemde yapılan kan testleri negatif olabilir.

Bu durum, bakterinin vücuda girmesinden sonra antikorların henüz saptanabilir düzeye ulaşmamasıyla ilişkilidir.

Şüpheli bir yara veya doğrulanmış temas öyküsü bulunan kişilerde ilk test negatif olsa bile klinik değerlendirmeye göre testin tekrarlanması ya da gecikmeden tedavi uygulanması gerekebilir.

Negatif test sonucunun güvenilirliği, temasın üzerinden geçen süre ve kullanılan testle birlikte değerlendirilmelidir.

Şüpheli teması olan kişinin test zamanını ve gerekiyorsa tekrar test planını hekimle belirlemesi uygundur.

Sifiliz, uygun antibiyotiklerle tedavi edilebilen bir hastalıktır.

Tedavinin temel ilacı penisilindir. Kullanılacak penisilin formu, uygulama yolu ve tedavi süresi hastalığın evresine göre değişir.

Erken dönem sifilizde çoğunlukla uzun etkili benzatin penisilin G'nin tek doz kas içi uygulaması yeterlidir.

Geç latent sifiliz veya enfeksiyon süresinin bilinmediği durumlarda ise genellikle birer hafta arayla toplam üç doz benzatin penisilin G kullanılır.

Sinir sistemi, göz veya kulak tutulumu varsa farklı bir tedavi protokolü gerekir ve çoğunlukla damar yoluyla penisilin uygulanır.

Her penisilin preparatı sifiliz tedavisinde birbirinin yerine kullanılamaz. Uygun ilaç formunun ve tedavi süresinin seçilmesi kritik öneme sahiptir.

Penisilin alerjisi bulunan, gebe olmayan bazı hastalarda alternatif antibiyotikler değerlendirilebilir. Ancak bu seçeneklerin etkinliği, kullanım koşulları ve takip gereksinimleri farklıdır.

Tedavi kesinlikle hastanın kendi seçtiği antibiyotikle yapılmamalıdır.

Tedaviyle bakteriyel enfeksiyon kontrol altına alınır. Bununla birlikte yara, döküntü ve diğer belirtilerin tamamen gerilemesi zaman alabilir.

Bazı hastalarda antibiyotik tedavisinin ilk 24 saatinde ateş, baş ağrısı, kas ağrısı ve titreme görülebilir. Bu durum Jarisch–Herxheimer reaksiyonu olarak adlandırılır.

Reaksiyon, tedavinin başlamasını izleyen inflamatuvar yanıtla ilişkilidir ve doğrudan penisilin alerjisi anlamına gelmez.

Bununla birlikte nefes darlığı, boğazda şişme, yaygın kurdeşen veya bayılma gibi belirtiler ciddi alerjik reaksiyonu düşündürebilir ve acil müdahale gerektirir.

Gebelikte tedavi sonrası gelişen ateş, kasılma veya bebeğin hareketlerinde değişiklik gibi belirtiler de hızla değerlendirilmelidir.

Evet. Tedavinin tamamlanması, takip sürecinin bittiği anlamına gelmez.

Tedavi sonrası klinik değerlendirme ve RPR veya VDRL titreleriyle izlem yapılır.

Primer ve sekonder sifilizde genel olarak tedaviden sonraki 6. ve 12. aylarda kontrol önerilir. Geç latent sifilizde takip daha uzun sürebilir; örneğin 6., 12. ve 24. aylarda değerlendirme yapılabilir.

Kontrol aralıkları gebelik, HIV varlığı, yeniden enfeksiyon riski ve hastanın klinik özelliklerine göre değiştirilebilir.

Takipte antikor titresinin beklenmedik biçimde yükselmesi, yeniden enfeksiyon veya tedavi başarısızlığı açısından değerlendirme gerektirir.

Evet. Sifiliz geçirmek veya başarılı şekilde tedavi edilmek, kişide kalıcı bağışıklık oluşturmaz.

Enfekte bir partnerle yeniden temas edilmesi durumunda hastalık tekrar bulaşabilir.

Bu nedenle yalnızca hastanın tedavi edilmesi yeterli olmayabilir. Cinsel partnerlerin değerlendirilmesi, gerektiğinde test ve tedavilerinin yapılması önemlidir.

Tedavi tamamlanana, yaralar tamamen iyileşene ve partnerlerin değerlendirme ve tedavileriyle ilgili plan netleşene kadar cinsel temastan kaçınılmalıdır.

Cinsel yaşama ne zaman dönülebileceği kişinin hastalık evresi ve tedavi durumuna göre hekimle görüşülmelidir.

Evet. Sifiliz tanısı konulan kişinin ilgili dönemdeki cinsel partnerleri, belirti bulunmasa bile değerlendirilmelidir.

Özellikle erken sifilizli bir kişiyle yakın zamanda cinsel temas olmuşsa, partnerin kan testi henüz negatif olsa bile koruyucu amaçlı tedavi gerekebilir.

Hangi partnerlerin değerlendirilmesi gerektiği ve test veya tedavinin nasıl planlanacağı, enfeksiyonun evresine ve son temasın zamanına göre belirlenir.

Partnerlerin bilgilendirilmesi ve değerlendirilmesi gizlilik ve mahremiyet gözetilerek yürütülmelidir.

Sifiliz ve HIV, cinsel yolla bulaşabilen farklı enfeksiyonlardır.

Sifiliz yaraları, HIV'in vücuda girişini kolaylaştırabilir. Ayrıca bazı bulaşma riskleri iki enfeksiyon için ortak olabilir.

Bu nedenle sifiliz tanısı alan kişilere HIV testi önerilir. Hastanın durumuna göre gonore, klamidya ve hepatitler gibi diğer cinsel yolla bulaşan enfeksiyonlar açısından da değerlendirme yapılabilir.

HIV enfeksiyonu bulunan kişilerde sifiliz tanısı ve tedavi sonrası takip, kişinin klinik özelliklerine göre planlanır.

Sifilizden korunmada temel amaç enfekte lezyonlarla teması önlemek, enfeksiyonu erken saptamak ve bulaşma zincirini kesmektir.

Prezervatifin doğru ve düzenli kullanılması bulaşma riskini azaltır. Ancak sifiliz yaraları prezervatifin örtmediği bölgelerde de bulunabileceği için tam koruma sağlamaz.

Cinsel partnerlerin test durumunun bilinmesi, risk durumuna göre düzenli tarama yapılması ve şüpheli yara veya döküntü geliştiğinde cinsel temasa ara verilerek muayene olunması önemlidir.

Gebelikte sifiliz taraması ve gerektiğinde erken tedavi, doğumsal sifilizin önlenmesinde temel yaklaşımdır.

Sifilize karşı yaygın kullanıma sunulmuş bir aşı bulunmamaktadır.

Genital bölgede, ağızda veya anüs çevresinde açıklanamayan bir yara geliştiğinde, yara ağrısız olsa bile gecikmeden değerlendirme yapılmalıdır.

El ayası ve ayak tabanında açıklanamayan döküntü, genital bölgede nemli kabarıklıklar veya bu belirtilere eşlik eden saç dökülmesi de muayene gerektirir.

Sifiliz tanısı alan biriyle cinsel temas öyküsü bulunması durumunda belirti ortaya çıkması beklenmeden sağlık kuruluşuna başvurulmalıdır.

Gebelikte sifiliz şüphesi veya pozitif test sonucu varsa değerlendirme ve tedavi geciktirilmemelidir.

Ani görme değişikliği, görme kaybı, ani işitme kaybı, şiddetli baş ağrısı veya nörolojik belirtiler ise acil değerlendirme gerektirir.

Sonuç

Sifiliz (frengi), erken dönemde ağrısız bir yarayla başlayabilen, sonraki dönemlerde farklı deri bulguları oluşturabilen ve yıllarca belirtisiz kalabilen bakteriyel bir enfeksiyondur.

Yaraların veya döküntülerin kendiliğinden iyileşmesi hastalığın geçtiği anlamına gelmez. Tanıda dermatolojik muayene ve uygun kan testleri birlikte değerlendirilmelidir.

Sifiliz doğru antibiyotik tedavisiyle iyileştirilebilir. Ancak geç dönemlerde oluşmuş bazı organ hasarları geri döndürülemeyebilir. Bu nedenle erken tanı, uygun tedavi, partnerlerin değerlendirilmesi ve tedavi sonrası takip büyük önem taşır.

Bu yazı bilgilendirme amaçlıdır. Sifiliz şüphesinde tanı ve tedavi için dermatoloji veya ilgili uzmanlık alanına başvurulmalıdır.

Bilimsel Kaynaklar

1. Sifilizin belirtileri, bulaşma yolları ve korunma yöntemleri — Dünya Sağlık Örgütü (2025). Hastalığın evrelerini, cinsel yolla ve gebelikte bulaşmasını, tanı yöntemlerini ve tedavi seçeneklerini açıklar.

Kaynak: WHO – Syphilis

Tam bağlantı: https://www.who.int/news-room/fact-sheets/syphilis

2. Sifiliz hakkında hasta bilgilendirmesi — CDC (2025). Primer, sekonder, latent ve tersiyer sifiliz belirtilerini; bulaşma yollarını, testleri, tedaviyi ve yeniden enfeksiyon riskini açıklar.

Kaynak: CDC – About Syphilis | Syphilis | CDC

Tam bağlantı: https://www.cdc.gov/syphilis/about/

3. Sifilizin dermatolojik bulguları. Genital yaraları, el ayası ve ayak tabanı döküntülerini, ağız lezyonlarını, kondiloma lata görünümünü ve güve yeniği tarzında saç dökülmesini ele alır.

Kaynak: DermNet – Syphilis

Tam bağlantı: https://dermnetnz.org/topics/syphilis

4. Sifiliz tanı ve tedavi kılavuzu. Hastalığın evrelendirilmesini, treponemal ve nontreponemal testlerin birlikte yorumlanmasını, penisilin tedavisini ve cinsel partnerlerin yönetimini açıklar.

Kaynak: CDC – Syphilis - STI Treatment Guidelines

Tam bağlantı: https://www.cdc.gov/std/treatment-guidelines/syphilis.htm

5. Sifiliz için laboratuvar testleri — 2024 önerileri. RPR, VDRL ve treponemal testlerin kullanımını, test algoritmalarını ve sonuçların yorumlanmasını değerlendiren laboratuvar rehberidir.

Kaynak: PubMed – CDC Laboratory Recommendations for Syphilis Testing, United States, 2024 - PubMed

Tam bağlantı: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38319847/

6. Primer ve sekonder sifilizin tedavisi ve takibi. Erken dönem sifilizde önerilen antibiyotik yaklaşımını, alternatif tedavilerin sınırlılıklarını ve tedavi sonrası 6. ve 12. ay kontrollerini açıklar.

Kaynak: CDC – P&S Syphilis - STI Treatment Guidelines

Tam bağlantı: https://cdc.gov/std/treatment-guidelines/p-and-s-syphilis.htm

7. Latent sifilizin tedavisi ve takip süreci. Erken ve geç latent sifiliz ayrımını, hastalık süresi bilinmediğinde tedaviyi ve tedavi sonrası serolojik izlemi ele alır.

Kaynak: CDC – Latent Syphilis - STI Treatment Guidelines

Tam bağlantı: https://www.cdc.gov/std/treatment-guidelines/latent-syphilis.htm

8. Gebelikte sifiliz ve doğumsal sifilizin önlenmesi. Gebelikte tarama, penisilin tedavisi, penisilin alerjisinin yönetimi ve anne ile bebeğin takibini açıklar.

Kaynak: CDC – Syphilis During Pregnancy - STI Treatment Guidelines

Tam bağlantı: https://www.cdc.gov/std/treatment-guidelines/syphilis-pregnancy.htm

9. Nörosifiliz, göz ve kulak tutulumu. Sinir sistemi, görme ve işitme sistemi tutulumunun hastalığın farklı evrelerinde gelişebileceğini; gerekli değerlendirmeleri ve özel tedavi yaklaşımını açıklar.

Kaynak: CDC – Neurosyphilis, Ocular Syphilis, and Otosyphilis - STI Treatment Guidelines

Tam bağlantı: https://www.cdc.gov/std/treatment-guidelines/neurosyphilis.htm